پيامبر صلى ‏الله‏ عليه ‏و‏آله می فرمایند:

اَلبَناتُ هُنَّ المُشفِقاتُ المُجَهِّزاتُ المُبارَكاتُ، مَن كانَت لَهُ ابنَةٌ واحِدَةٌ جَعَلَهَا اللّه‏ُ لَهُ سِترا مِنَ النّارِ، و مَن كانَت عِندَهُ ابنَتانِ اُدخِلَ الجَنَّةَ بِهِما، وَ مَن كانَت عِندَهُ ثَلاثُ بَناتٍ أو مِثلُهُنَّ مِنَ الخَواتِ وُضِعَ عَنهُ الجِهادُ وَ الصَّدَقَةُ ؛

دختران ، دلسوز ، مددكار و بابركت‏ اند . هر كس يك دختر داشته باشد ، خداوند ، او را پوششى از دوزخ قرار مى‏ دهد و هر كس دو دختر داشته باشد ، به خاطر آن وارد بهشت مى ‏شود و هر كس سه دختر يا مانند آن خواهر داشته باشد ، جهاد و صدقه از او برداشته مى ‏شود .

(كنز العمّال ، ح 45399)

صد البته که محبتها و تبریکات اسمسی و کامنتی و ایمیلی و تلفنی جای خود دارن، منتها لذتی که در کادوگرفتن هست، فرق نمی کنه تو چه سنی باشی، یه چیز دیگه ست!

امروز هی نشستیم چشم انتظار که یک نفر کادو بدست زنگ خونه رو بزنه بگه فلانی! من بیادت بودم! تولدت مبارک! .... دریغ واقعا دریغ...

یاد دوران مدرسه بخیر! از کادوهای اون زمان بیشتر چیزهای بدرد نخور یادم میاد، ازین مجسمه ها و شمع و تابلوها که دارم همشون رو حتی! منتها صمیمیت و صفایی توشون بود که مقدار رو کم اهمیت میکرد...

دلم از همون حال و هواها خواست، ازون روزهای تولدی که با یه کیسه پر از کادو از مدرسه برمیگشتم...یادش بخیر!

آدم وقتی بزرگتر میشه با اومدن سالگرد تولدش مث قبل ذوق زده نمیشه...شاید دورش خلوت تر میشه یا توجهات اطرافیان کمتر میشه...

یه جورایی حس نگرانی و ابهام و اینها داره شاید، نمیدونم...

امروز حس کسیو داشتم که تولدش فردای کنکور ارشده!

سنّ خانوم ها که از بیست سال فراتر نمیره!

بنابراین:

سومین سالگرد بیست سالگیم مبارک!